کد خبر: 3994405
تاریخ انتشار: ۱۰ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۱:۴۲
بازخوانی اندیشه‌های امام(ره) / ۱

امام خمینی(ره) در فرازی از اندرزهای اخلاقی ـ عرفانی خویش به فرزندش سیداحمد خمینی نکاتی را درباره میزان عرفان و حرمان بیان می‌کنند که در این مجال مروری بر آن‌ داریم.

پسرم! نه گوشه‏‌گيرى صوفيانه دليل پيوستن به حق است و نه ورود در جامعه و تشكيل حكومت، شاهد گسستن از حق. ميزان در اعمال، انگيزه‏‌هاى آن‌ها است.

چه بسا عابد و زاهدى كه گرفتار دام ابليس است و آن دام‏‌گستر، با آنچه مناسب او است چون خودبينى و خودخواهى و غرور و عُجْب و بزرگ‏بينى و تحقير خلق‌اللّه و شرک خفى و امثال آنها، او را از حق دور و به شرک مى‏‌كشاند و چه بسا متصدى امور حكومت كه با انگيزه الهى به معدن قرب حق نائل مى‏‌شود چون داود نبى و سليمان پيامبر- عليهما السلام- و بالاتر و والاتر چون نبى اكرم- صلى اللّه عليه وآله وسلم- و خليفه بر حقش على بن ابى‏طالب - عليه السلام-  و چون حضرت مهدى- ارواحنا لِمَقْدَمِه الفداء- در عصر حكومت جهانى‏‌اش.

پس ميزان عرفان و حرمان، انگيزه است. هر قدر انگيزه‏‌ها به نور فطرت نزديك‏تر باشند و از حُجب، حتى حُجب نور وارسته‌‏تر، به مبدأ نور وابسته‏‌ترند، تا آن‏جا كه سخن از وابستگى نيز كفر است.

منبع: نامه‌هاى اخلاقى - عرفانى (موسوعة الإمام الخمينی 50)، صفحه 81، با تلخیص و ویرایش جزئی.

انتهای پیام
نام:
ایمیل:
* نظر:
* captcha: