کد خبر: ۴۲۳۴۶۴۳

تاریخ: ۱۲ شهريور ۱۴۰۳ - ۱۱:۰۹

صلح امام حسن(ع) با معاویه نهایت شجاعت بود

عضو جامعه اساتید حوزه علمیه فارس با بیان اینکه امام حسن(ع) در واقع با شجاعت بسیار صلح را پذیرفت، گفت: آن امام همام با در نظر گرفتن شرایط جامعه خود و روشنگری، شروطی را برای صلح گذاشتند و تلاش کردند از کیان اسلام دفاع کنند.

حجت‌الاسلام والمسلمین امین رصاف، مدرس سطوح عالی حوزه علمیه قم در گفت‌وگو با ایکنا از فارس، ضمن تسلیت فرا رسیدن سالروز رحلت پیامبر مکرم اسلام(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع) گفت: شاید یکی از وظایف ما این باشد که بدانیم همه ائمه ما نور واحد هستند.

وی ادامه داد: سزاوار است که با شناخت کریم اهل‌بیت(ع)، شجاعت ایشان را در صلح با معاویه تبیین و تشریح کنیم و قدر و منزلت این امام بزرگوار را پاس بداریم، که اگر نبودند امام حسین(ع) نمی‌توانست این منزلت را در روز عاشورا به اوج برساند.

رصاف اظهار کرد: همه آن‌ها در شرایطی که در زمان خودشان وجود داشت سخت‌ترین کار را به بهترین وجه انجام داده‌اند. امام حسن مجتبی(ع) در شرایطی امامت جامعه را به عهده داشت که هم در بین نیروهای خودی قوت و قدرت وجود نداشت و به راحتی می‌شد در آن‌ها نفوذ کرد و هم دشمن بسیار مکار بود، عوام فربیی زیادی داشت و مشخص نبود چه هدفی را دنبال می‌کند.

عضو جامعه اساتید حوزه علمیه فارس با تأکید بر اینکه معاویه بر خلاف یزید ظواهر را رعایت می‌کرد، گفت: در آن زمان مانند امروز تفاوت امام حسن(ع) و معاویه چندان واضح و روشن نبود و مردم اختلاف‌ها را زیاد نمی‌دانستند و کار تمیز دادن برایشان بسیار دشوار بود. در این شرایط امام حسن(ع) امامت امت مسلمین را به عهده گرفت و باید هم از کیان اسلامی دفاع می‌کرد و هم نقشه دشمن را برملا می‌کرد.

وی افزود: در این مرحله امام(ع) تمام تلاش خود را برای دفاع از اسلام کردند و وقتی مساله صلح مطرح شد، امام حسن(ع) در واقع با شجاعت بسیار صلح را پذیرفت و مسأله ترس و کنار آمدن نبود، بلکه با در نظر گرفتن شرایط جامعه خود و روشنگری، شروطی را برای صلح گذاشتند و تلاش کردند از کیان اسلام دفاع کنند.

مدرس سطوح عالی حوزه علمیه قم با بیان اینکه دشمن تمام تلاش خود را می‌کرد تا امام را به ذلت بکشاند، اظهار کرد: دشمن نقشه داشت با اسارت گرفتن و سپس آزاد کردن امام حسن خود را آزادکننده و آزادی‌بخش بداند و ذلتی را به امام‌حسن(ع) تحمیل کند، اما امام حسن(ع) شرایط زمان و نقشه دشمن را می‌دانست و با قبول صلح تن به ذلت معاویه نداد.

رصاف ادامه داد: در چنین شرایطی بود که امام(ع) تن به صلح داد و با جنگ، چند یار باوفای باقی‌مانده را از دست نداد و این بهترین تصمیم بود. البته تصمیم ایشان برای عده زیادی مجهول بود و قدر ایشان را ندانستند، با این که شجاعت امام حسن(ع) زبانزد بود و پذیرش این صلح یک شجاعت خاص بود اما باز برای برخی از یاران واضح نبود.

عضو جامعه اساتید حوزه‌های علمیه فارس تصریح کرد: باید بدانیم ائمه ما اگر هر کدام در جای دیگری بودند دقیقاً همان کاری را انجام می‌دادند که شرایط زمان اقتضا می‌کرد.